Hoe Armine twee weeshuizen in Armenië helpt met haar stichting

Meer dan werk

In april vloog Armine samen met haar collega Marion naar Armenië. Het moment waar ze al zo lang naar uitgekeken had was eindelijk daar! Na een voorspoedige reis kwamen ze aan in Jerevan waar Armines blije tante en neef hen opwachtten.

Voordat ze het doorhebben zitten Marion en Armine aan de verse Tolma en een lekker glaasje granaatappelwijn; om drie uur ’s nachts! Dat gastvrijheid een ‘part of life’ is in Armenië, het land waar je altijd met eten begroet wordt, hoe laat het ook is. Blijkt ook nu weer en dat is fijn thuiskomen!

Terug naar Armenië

Voor Armine is deze reis extra bijzonder omdat ze de spullen zal overhandigen die ze voor de weeshuizen heeft verzameld. Daarnaast is het voor haar de tweede keer in een jaar tijd dat ze terug is in haar geboorteland. Armenië is het land waar ze, nadat ze op haar tiende noodgedwongen moest verlaten met haar ouders, al 23 jaar niet meer geweest was.

Bij aankomst blijkt alleen dat de zeecontainer waar onder andere alle matrassen in zitten nog altijd niet in Yerevan is aangekomen. Armine en Marion zullen dan ook helaas niet persoonlijk kunnen overhandigen aan de weeshuizen. ‘Hoewel ik normaliter enorm gestrest door dit soort gebeurtenissen, heb ik besloten om het los te laten. De matrassen zullen hoe dan ook bij de kinderen terechtkomen en dat is uiteindelijk het belangrijkst.’

Lokale inkopen namens de stichting Candy Promise!

Gelukkig komen Armine en Marion op de derde dag van hun bezoek aan Armenië niet met lege handen bij de weeshuizen aan. Met het ingezamelde geld kopen ze buitenspeeltoestellen en speelgoed bij lokale winkels. En ook het snoepgoed wordt ter plekke ingeslagen. Bepakt en bezakt reizen Armine, Marion en Armines neef Robert door het mooie landschap van Armenië af naar Noravank. Afgelopen nacht zijn ook Jordey en Becky aangekomen. En ondanks een hele korte nacht willen ze mee naar de weeshuizen.

Om negen uur ‘s ochtends heeft de groep bij het kleine tehuis in Bjuregavan afgesproken. Omdat de speeltoestellen van beide locaties op dezelfde dag worden geplaatst, moeten ze alweer om 12:00 door naar het tweede tehuis in Yerevan. Armine zal ze de reacties van de kinderen moeten missen, want die komen pas om half twee uit school. Voordat ze doorreizen doen Armine en de anderen inkopen bij lokale winkels in het dorp. Ze halen buitenspeelgoed (springtouwen, hoepels, voetballen) maar natuurlijk ook veel lekkers; koekjes en snoepjes – Candy Promise.

Met de gedachte dat de kinderen als ze straks als ze uit school komen, verrast zullen zijn met de mooie schommels in de tuin, het speelgoed en al het lekkers neemt Armine afscheid van het tehuis in Bjuregavan. De directeur vanhet tehuis belooft hen foto’s te maken van de reacties van de kinderen zodra ze terug zijn van school.

Een warm, muzikaal en dankbaar onthaal

In Yerevan doet de conciërge het hek open. Hij brengt Armine en de groep naar de kamer van de directeur Samvel. De afgelopen maanden hebben ze veel met elkaar gebeld. Vooral de laatste weken, om samen alle documenten in orde te maken voor de container met de matrassen. Ze drinken samen een kopje koffie en krijgen een rondleiding.

Terwijl ze door de gangen lopen horen ze de kinderen oefenen in de verschillende klaslokalen. De school heeft 220 studenten waarvan 185 in het tehuis overnachten. Armine, Marion  Jordey en Becky mogen meekijken tijdens de muzieklessen en raken geëmotioneerd als ze de prachtige duetten en solo’s horen. Het is moeilijk te beseffen dat deze kinderen zo ontzettend veel hebben meegemaakt in hun leven. “Stuk voor stuk hebben ze trieste ogen, maar op het moment dat ze beginnen met spelen, zien we een kleine glinstering in hun ogen”. De groep wordt uitgenodigd om de volgende dag aanwezig te zijn bij het eindejaarsconcert van de muziekschool.

Ze hebben ze om twee uur ’s middags afgesproken met Samvel op de muziekschool. Als ze de zaal betreden staat iedereen opeens op. Enigszins opgelaten kijken ze achterom, om te zien of er nog iemand aan komt? “Maar het was toch echt voor ons. We gaan zitten en wachten we tot de show begint”.

“Een voor een treden de kinderen op, elk op een eigen muziekinstrument. Iedereen straalt van trots. En terecht, want ze spelen allemaal op hoog niveau en we zijn dan ook erg onder de indruk. De laatste nummers spelen ze met z’n allen. Later vertelt Samvel mij dat ze met hun kinderorkest vaak optreden op verschillende locaties op om geld in te zamelen voor hun tehuis, maar ook om aandacht te vragen voor hun situatie”.

‘Voor velen zijn wij een vergeten groep’

Na het optreden vraagt Samvel nog even de aandacht van de aanwezigen. Hij bedankt de stichting Candy Promise hartelijk voor hun bijdrage aan het tehuis. “Zijn stem breekt heel even als hij een stilte laat vallen en zegt dat alle kinderen binnenkort op een nieuw matras zullen slapen” – ‘Voor velen zijn wij een vergeten groep, maar mensen zoals zij geven ons de moed om door te gaan. Armine Pinas is voorgoed in ons hart gesloten’.

“Ik voelde alle ogen op ons gericht en moest even slikken, als ik heel eerlijk ben. Het was een mooi gebaar, vooral toen ik merkte dat de kinderen vanachter hun muziekinstrumenten naar me keken en ik de glimlach in hun ogen zag”.

“En hier doe ik het voor, dacht ik toen!”

“We hebben een prachtige reis gehad, mooie indrukken opgedaan, vele blije gezichtjes gezien en ons eigen leven nóg iets meer gaan waarderen. De belofte die ik als 9 jarig meisje heb gemaakt, is eindelijk nagekomen”

In Juli 2018 richtte Armine de Stichting Candy Promise op. Met deze stichting helpt ze kansarme kinderen in binnen-en buitenland. Wil je meer lezen over de projecten of wil je je steentje bijdragen?Op 26 oktober en 2 november neemt Armine samen met een groep vrijwilligers, 100 kinderen uit arme gezinnen mee voor een volledig verzorgd dage uit naar Toverland. Wil je meer weten of ook een steentje bijdragen? Kijk dan op www.candypromise.com.  

Redactie
Redactie Adecco
Delen

Gerelateerde artikelen

Waar doe jij het voor?